Seni seviyordum ve senin haberin yoktu.

Saçlarini izliyordum uzaktan, kulaginin arkasina
düsüsü ve burnun herkesten baskaydi iste.
Güldügün zaman yukariya bakardin. Yukari kalkan
basin ve gülen gözlerin vardi, ne güzeldiler...

Sen bilmiyordun, ben seni seviyordum.

Kalbime sigmiyordu aklimdan geçenler. Duvarlara,
vitrin camlarina kaldirimlara çarpiyordu. Geri dönüyordu
ç ogalarak. Senin sesini duydugum masalarda erteliyordum
herseyi, her seyi erteleyisim oluyordun. Kalp agrisi
oluyordun, birlikte soludugumuz sokak isimleri oluyordun.
Mevsimler degisiyor ve büyüyorduk. Dönemeçler geçiyor,
köprüler göze aliyor ve bazen tekin olmayan sularin
ü zerinden atliyorduk. Cesurduk... Ufuk çizgisi maviydi,
gün batimi hep turuncu ve kirmiziydi bütün karanfiller.

Ben seni seviyordum, bilmiyordun.

Sevinçlerim oluyordun arasira, sen hiç bilmiyordun.
Sonra herhangi biri oldun. Bütün sevinçlerim bittikten
sonra yagmurlar yagdi serin haziran aksamlari...
Sonra bir gün uzaktan gördüm seni. Saçlarin
bana inat, basin her seye meydan okuyarak.
Iste yine ayni... Kalbimi acittin. Her zamanki gibi.
Degistik saniyordum.

Ve sen yine bilmiyordun.