NAZAR

Gece, Leyla’yi ayin ondördü
Koyda, tenhada yikanirken gördü.

“Kiz, vücudun ne güzel böyle açik!
Kiz, yakindan göreyim sahile çik!”

Bakindi etrafina ürkek ürkek
Dedi: “Tenhada bu ses ne olsa gerek?”

“Kiz, vücudun sari güller gibi ter!
Ç ik sudan, kendini üryan göster!”

Aranirken ayin ölgün sesini
Soguk ay, öptü beyaz ensesini

Sardi her uzvunu bir ince sizi
Bu öpüs gül gibi soldurdu kizi

Soldu, günden güne sessiz soldu
Dediler hep: “Kiza bir hal oldu!”

Ta, içinden geliyor hiçkirigi
Kalbinin vardi derin bir kirigi

Yatti, bir ses duyuyormus gibi lâl
Sustu aylarca devam etti bu hâl

Sindi simasina aksamin hüznü
Böyle yatakta görenler yüzünü

Avuturlarken uzun sözlerle
O, susup bakti derin gözlerle

Evi rüzgâr gibi bir sir gezdi
Herkes endiseli bir sey sezdi

Bir sabah söyledi son sözlerini
Yumdu dünyaya elâ gözleri

Koptu evden aci bir vaveyla
Odalar inledi: “Leylâ, Leylâ !”

Geldi köy kizlari, el bagladilar
Diz çöküp agladilar, agladilar!

Nice günler bu seametli ölüm
Oldu herkese gizli bir dügüm

Nice günler bakarken dalgalara
Dediler : “Ugradi Leyla, nazara”.