Gel
sen yoksun
bütün sokaklarina kar yagiyor ömrümün
nefesim
ü süyen bir gelincik ayazi
bütün geceler aysiz
durmadan bir ezgi savruluyor dudaklarinda gecelerin
hüznün uzayan saçlarinda kimsesizligim kaniyor
yagmalanmis bir ömrün ortasindan sizarak
yarali gönlümün irmaklarina doluyor
gel
her gece bir deprem oluyor
ey çaglayan bir suda yittirdigim menekse gözlü kiz
seslen bana nerdesin, hangi uzak sehirdesin
bir rüzgârin kanatlarina vursam duyulur mu sesim
gel
erisilmez uçurum diplerinde kaldi özleyisler
yarali ceylanlar sekiyor bakislarimda
tomurcuklar öksüz, serçeler dilsiz
her durakta boynu bükük bir çocuk üsüyor
ve ben bu yagmurlar dolusu yalnizligimla
bütün bulutlardan sana kosuyorum gel
yürekler bos, bakislar anlamiyor beni
her aksam vakti,
el ayak sesleri çekilirken caddelerden
vurup yüregimi narli sevdalara
yildizlara agladigimi kimse bilmiyor
kimse bilmiyor, her gece
dudagimda bir siirin kanadigini
ey yavru bir kus gibi
düslerimin arasindan uçup giden uçari kiz
yasim on bes idi, yüz oldu, binyüz oldu
yaslandim yasamadan aski ve bahari
farkinda degilim simdi,
geçen günlerin degisen mevsimlerin
yagan karlar altinda kaldi kalbim
gel
geçmis bahar sokaklarina çikar beni
bahçesi tarumar bir çiçegin kirpigindeyim
bir kar çölünün ortasinda
bir insan mahserinin içinde
yapayalniz
her bakista bir hüzün,
her hüzünde bir bakis kanamada
bir sonsuz rüzgar basladi gittigin yerde
gel
gel
bahar sokaklarina çikar beni
yildizlari sönmüs bir gecenin sayfalarinda isiksizim
ö zlemler damitiyorum durmadan karanligin yapraklarina
kalbimin üstüne üstüne yagiyor kar,
göçüp gitti kuslar çoktan ve ben
bölüp iklimlere o sevda tilsimi türküleri
isleyip alnimin çizgilerine tel tel
kalbimi sana rehin tutuyorum
gel
hasret ki yollari kanamali agir bir hüzündür
geçip giden günlerin terkisinde
rüzgâr koyaklarini yitirdi, sözcükler büyüsünü
her misrada çiglik çiglik yüregim
gel
ö mrümün bütün sokaklarina kar yagiyor simdi.